Gün...

Nasıl kaderine terk edilmiş, yorgun şehrin karanlık caddeleri.
Her köşesine sinmiş acılar ve mutluluklar.
Aynı anda zıt olaylara şahit olmuş. Dar sokaklarda beş kuruş için adam bıçaklarken, hamile bir kadının doğum sancılarını da duymuş.
Duvarlarına sinmiş yokluk korku heyecan..
Yerine yenileri asılmak için özensizce sökülmüş afişler.
Yıkık duvarlarına yama gibi giydirilmiş; ideolojiler, reklam afişleri, film seansları...
Kimileri hayal kırıklıkları yazmış, kimileri söyleyemediklerini itiraf etmiş. Dertleşmiş mahallenin yorgun savaşçılarıyla.
Çatlak duvarları onarmak için çiçekler filizlenir bir yandan. Henüz kurumamış betonlara ayak izlerini bırakanlar, yolda sek sek çizgileri.
Güneş unutup gidince esmerleşir her yer ve cadde, sokak lambaların aydınlattığı kadar sıcak olur. Tenhalaşan sokaklarda gezinenler, kuytularda yer edinmeye çalışan evsizler, inşaatta küçük bir ateş yakıp ısınmaya çalışanlar doldurur, dertler zihnimize daha çok uğrar.
Sabahı zor eder sorunlar.
Gün doğar.
Siyah, renklerin üstünden kalkar. Akşamdan açık kalmış balkon ışıkları.
Bir polis nöbetten döner elindeki poşette bir kaç simitle, küçük kız çizgilere basmamak için daha dikkatli yürür kaldırımda.
Esnafın kepenk seslerini duyar kaldırımlar, egzoz dumanları dolar havaya.
Tellerin titreşimden çıkan ses, müzik olur yankılanır sokak köşelerinde.
Önünde açılmış gitar kutusuna, arada sırada düşer küçük metaller, müziğe eşlik eder ve bu düetle daha hevesle çalar genç..
Yeni bir güne, yeni bir düşle başlar herkes.
Sende pencereni aç ve sabahı kokla.
Pervazlara konan güvercinler, sabah şarkılarını söylemeye hazır.