Kısa çizgi

Şu fani dünyada her gün birileri doğar ve ölür.
Bir çocuğun dünyaya gelmesi, merakla etrafa bakması, sebepsiz gülücükler saçması, ağlayarak tepki vermesi mutluluk vericidir.
Biraz büyür ve su birikintisinde zıplar, yatakta hoplar, şekeri kırarak yer, her ani harekete güler, merakların peşinden gider, istediklerini elde etmek için önce ağlar, sonra başka bir şey dikkati çekince ısrarı bırakır. Bir öpücük yaralarına iyi gelir. Her şeye küser ama hemen barışır. Annesi kızdığı halde yine annesine sarılır. Onlar için en büyük, kollarının arasında sığabilen kadardır.
Yetişkin olur. Artık dünyaya alışmıştır ve bu alışkanlık yaşadığı hayattaki güzelliklere perde çeker. Hislerini köreltir. O yüzden bir gün batımı artık haz vermez.
Beklentileri artar;
Kariyer ister, şöhret olmak ister, para ve güçün peşinden gider. Birikim yapacağım diye yıllarca kredi öder. Varoluş sebebini unutup, dünyaya dalar. Ve sayılı olan nefesi bitince fani olan kazançları arasında yığılıp kalır.
Ölüm hissi herkesi ürkütür, sevenleri üzer, özlemi getirir peşinde.
Ve uğruna bir ömür harcanan kazançları, birikimleri yanına alamayacak. Başında sadece mezar taşı. Onda da sadece doğum ve ölüm tarihi yazar, arasında kısa bir çizgi.
İşte hayat "bir ağaç altında dinlendikten sonra, yoluna devam eden yolcu gibidir."
Öyleyse bu kadar yük almaya gerek var mı?