Kara gün bugün.... Kelimelerle ifade edilmeyecek kadar kara ve acı.
Ateş düştüğü yeri yakar elbette ama, inanın içim kan ağlıyor.
Sadece iş tercihimden dolayı mı şanslıyım desem bilemiyorum. Mantığımı ne kadar zorlarsam zorlayayım; vicdanım rahat değil. Kendimi hiçbir kelam ile teselli edemiyor, duyduğum sözlerle de teselli olamıyorum. Ne söylenebilir ki?
Maden Ocağı'nda çalışıyorlardı sadece.
Benim elim yüzüm temiz, onların yağlı ve kömür karası.
Ben de akşam çocuklarımı görüyorum, onlar da...
Ama yok, artık 232 masum göremeyecek. Annesine babasına kavuşamayacak. Aynı sofrada oturamayacak, eşinin yanına yatamayacak, çocuklarına ya da sevdiklerine sarılamayacak.
Latife yapamayacaklar, gülemeyecekler, ağlayamayacaklar...
İnşallah cennet ile şereflenirler. Öyle ya, yüzlercesinin elinin tersiyle ittiği bir mesleği; bu dünyada şerefiyle yapıyorlardı.
Şerefiyle 1 milyar 600 lira kazanıyorlardı.
Şerefiyle helal lokma geçiyordu boğazlarından.
Bu ülkenin değersizleştirdiği gariban işçilerin şerefli yüzlerindendiler...
Hayatını kaybedenlere Allah'tan rahmet, yaralılara şifa, ailelerine de sabırlar diliyorum...
***
Bu ne büyük bir acı Yarabbim, yürekler yanıyor SOMA'da,
Mevlam bir milleti top yekun vallahi sınıyor SOMA'da..
Acıdan bile siyaset çıkaran soysuzlar da varmış meğer,
Ölü bizim, diri bizim lakin insanlık ölüyor SOMA'da...
Rahmeti bol olan Allah'ım, şefkatini esirgeme onlardan,
Komşu eyle yüce peygambere, yitip giden canlardan,
Mekanlarını cennet et, sabrı eksik etme kalanlardan,
Her yürekte kor var, alevler arşı cihanı sarıyor SOMA'da...
Gözlerde yaş, dilin sustuğu, sözün bittiği yer bugün,
Kalpler de kor var, acılardan kan kustuğu yer bugün,
Manisa'dan Van'a, bir feryat yelinin estiği yer bugün,
Vatan toprağı dağ taş dere tepe üşüyor, donuyor SOMA'da...
